Francuska z poziomu bruku (6)

Dawno nie było, więc jest.

Orvieto. Próby sfotografowania katedry

Do Orvieto pojechałem dzięki Zbigniewowi Herbertowi. Staram się tu unikać wątków przesadnie pięknoduchowskich, nie pisać o Giottach ani della Francescach, nie stąpać śladami Rilkego, Miłosza ani Agnieszki Osieckiej, ale raz na parędziesiąt postów mogę oddać sprawiedliwość pisarzowi, dzięki któremu czegoś się dowiedziałem. Barbarzyńcę w ogrodzie czytałem w liceum, czyli bardzo dawno, książka ta napisana jest jednak na tyle sugestywnie, że między innymi rozdział o Orvieto kołatał mi się jeszcze w pamięci. Chcąc więc na koniec pobytu we Włoszech spędzić kilka dni gdzieś poza częścią tego kraju zwaną Mezzogiorno – dla niektórych będącą w istocie krajem osobnym – a zarazem w miejscu nieodległym od Rzymu, żeby łatwo było dotrzeć na powrotny samolot – pomyślałem o Orvieto. 

Przeczytany po latach i po powrocie rozdział z Barbarzyńcy w ogrodzie podobnego wrażenia już na mnie nie zrobił, a nawet, prawdę mówiąc, trochę mnie rozczarował – może dlatego, że sugestywność opisu uznałem tym razem za przesadną. Ale skoro tam pojechałem i zobaczyłem, co jest do zobaczenia, książka w moim przypadku spełniła swoje zadanie. Zresztą w literaturze polskiej oraz dostępnej po polsku jest więcej Orvieto; niedaleko szukając, bo tylko na własnych półkach, znalazłem po powrocie jeszcze trzy inne teksty. O dwóch nie mam nic do powiedzenia, jeden natomiast – Drugie przyjście Herlinga-Grudzińskiego – mocno mnie zdenerwował mieszaniną banału, kłamstwa i egzaltacji – chętnie bym o nim coś napisał, ale nie chcę powracać do chybionego pomysłu bloga z wrażeniami z lektur. Czy ktoś ciekaw? Ale mam jeszcze kilka zdjęć z Orvieto, więc może to pewnego dnia połączę: tamtejsze pocztówki i czytelniczy jad.

Wesołych Świąt! W najbliższym tygodniu za wiele się dzieje, by jeszcze zawracać Państwu głowę kolejnymi postami.

Głucha

W bliskiej przyszłości planuję systematycznie przesuwać się po linii kolejowej 139, penetrując też jej okolice – dawno jednak nie wrzucałem nic z Warszawy. Żeby bloga zupełnie z niej nie wyprowadzać, dziś trochę zdjęć z ulicy Głuchej, najulubieńszej mojej ulicy na Kamionku.

Gdy raz tamtędy przechodziłem, z okna narożnej kamienicy przy Mińskiej odezwał się nade mną zachrypnięty głos:
– Te... jaki dziś jest dzień tygodnia?
– Czwartek – odpowiedziałem zgodnie z prawdą i poszedłem dalej.

Idąc znów tamtędy kilka miesięcy później, z daleka zobaczyłem na rogu dwóch policjantów i stertę rupieci. Okna, z którego ktoś zadał mi tamto pytanie, już nie było, ziała tam czarna, osmalona dziura. Przypomniałem sobie, że rano tego dnia mignął mi nagłówek o pożarze przy Mińskiej, w którym zginęły dwie osoby.

Ta ulica jest też miejscem – jednym z miejsc – w których przekonałem się niezbicie, że oprócz świata materialnego istnieje świat duchowy, ale to zbyt skomplikowana opowieść.

Jedenaście zdjęć z lat 2012–2013. Jedenaście oczywiście dlatego, że dziewiątka jest już zarezerwowana dla Francuskiej, odległej od Głuchej w prostej linii o tysiąc trzysta metrów.

Jukace 2015

O Jukacach było dziesięć miesięcy temu, dzisiejsza harmonijka pocztówkowa jest tylko przypomnieniem tamtego posta. (Swoją drogą – nic mnie w blogu nie rozczarowuje bardziej niż błyskawiczne obumieranie postów). Kolejny raz dotarłem na Jukace, choć nie miałem tego w planach – chcieliśmy zrobić w Nowy Rok wycieczkę górską, ale pogoda – śnieżek przechodzący w mżawkę, zachmurzenie zupełne – była tak zniechęcająca, że zamiast w górach wylądowaliśmy w Żywcu. Harmonijka:

Pocztówka nr 43 (z okna pociągu)

Pisałem już, że robienie zdjęć z okna pociągu należy do moich ulubionych zajęć. Tu świeże zbiory, wprawdzie z zeszłego roku, za to z tego tygodnia. Wytrwale pozdrawiam!

Francuska z poziomu bruku (5)

Materiału mam dużo, mogę tym Państwa do woli raczyć.

Poprzednie odcinki są tu, tu, tu i tu.

Salizada Seriman / Calle Volti

Kilka lat temu w listopadzie byłem w Wenecji. Ponieważ w mojej metrykalnie jeszcze niestarej, ale najwyraźniej przepełnionej już nad miarę głowie wszystko się miesza, nie pamiętam, ile lat temu to było, który akurat król, prezydent i premier panował (papieżem był Benedykt XVI), pamiętam natomiast, że to było w listopadzie. Powód tej pamięci: to był bardzo dobry pomysł – jechać do Wenecji (i Rawenny) w listopadzie. Wenecja była prawie pusta, Rawenna pusta zupełnie. W Wenecji lało prawie bez przerwy – ale Wenecję to i w deszczu można zwiedzać. W Rawennie niebo było czyste jak spojrzenie niemowlęcia.

Oczywiście miałem ze sobą aparat – analogowy, z filmem czarno-białym, bo to była w moim życiu jeszcze ta niedorozwinięta epoka – ale w ogóle go nie używałem, bo jak? Pomijając deszcz, fotograficzną potencję odebrała mi okoliczność bycia w Wenecji. Po co fotografować coś, co było już milion razy fotografowane, a nawet jest od kilkuset lat zupełnie nieźle namalowane, w tej wersji dziś łatwo dostępne w reprodukcjach? Co ja niby mam fotografować? Stanę sobie z aparatem i sfotografuję Pałac Dożów?... Gondolę, mostek, dom nad kanałem?...

Jeden jedyny raz wyjąłem jednak aparat. Lekko znużony deszczem, stanąłem pod jakimś gzymsem czy balkonem, żeby chwilę przeczekać. Z tego stania i przeczekiwania sięgnąłem po aparat i wypstrykałem całą kliszę – nowiutką, nietkniętą, naciągniętą, od Okęcia drżącą na myśl o włoskich naświetleniach. Pstrykałem na wprost, czasem trochę wyżej, czasem robiłem kilka kroków w lewo i zaglądałem w odchodzącą tam uliczkę. Komplet trzydziestu sześciu klatek poniżej.